[Happek]

Garłacz Górnośląski Koroniaty

Powstanie/historia rasy:

Hodowane na Górnym Śląsku, Bohemii i Morawach od połowy XIX w. Główny obszar hodowli w Polsce to Bytom.

Ogólnie:

Charakterystyczny styl lotu. Wznosi się przy donośnym klaskaniu skrzydłami i opada przy wysoko uniesionych skrzydłach w bezruchu. 28 odmian barwnych. Obrączka numer 8.

Budowa:

Wyprostowana sylwetka, smukła, lecz silna. Długie, lekko wklęsłe plecy, długa część piersiowa. Na możliwie długiej szyi znajduje się duże, lekko do tyłu wygięte wole w kształcie gruszki "wychodzące" przed pierś. Widoczne podudzia o swobodnym ustawieniu. Wzdłużnie zaokrąglona głowa z szeroką, muszlowatą koroną i rozetami. Perłowe oczy (dopuszczalne ciemne w przypadku ptaków z rysunkiem sroki).

[Happek]

[Józek]

Ta piękna, stara śląska rasa Wyhodowany na Śląsku w XIXw
Niestety ptaki te niemal wyginęły, albo zostały przekrzyżowane, spotkać śląskiego garłacza,w obecnych czasach jest ciężko.
Jet sporo garłaczy ale to nie śląskie czystej krwi, większość tych ptaków to ptaki wystawowe.

Głowa podłużnie zaokrąglona, dość pełna, z szeroką, pełną, dobrze zaokrągloną koroną
Brew Wąska, koloru cielistego do czerwonego.
Dziób względnie długi, niezbyt mocny, kolor zależnie od upierzenia, u garłaczy jednobarwnych jasny
Szyja możliwie długa. Wole duże, u nasady przy piersi zaznaczona talia, u góry bardzo mocno wydęta w formie gruszki i sięgająca tak wysoko, że dziób na niej spoczywa.
Plecy długie, w prostej linii opadające. Barki dobrze wypełnione, ale niezbyt szerokie i nie wystające.
Ogon wąski, zamknięty, tworzy wraz z plecami wciętą linię, nie dotykając podłoża.

Natomiast hodowcy niemieccy, nieco zmodernizowali sylwetkę tego garłacza krzyżując go, i stał się ptakiem wystawowym nie nadającym się do lotu. Ptaki nieco większe i dłuższe, gardła bardzo wydęte, ptak ten zatracił zupełnie to co najważniejsze u garłaczy,czyli piękny lot.
W literaturze znany jest pod nazwami:

niemieckiej: Starwitzer Flugelsteller,
angielskiej: Starwitzer Cropper,
czeskiej: Chocholaty stavak,


Na śląsku Starwicer to potoczna nazwa używana, można jeszcze spotkać te ptaki, ale większość to gołębie wystawowe sprowadzane z zagranicy gdzie zostały zmodyfikowane. Garłacze to ptaki niezbyt mądre, można rzec że 500 m, nie odnajdą swojego domu, dlatego też nie oddalają się zbytnio, ich lot jest bardzo krótki ale efektowny i głośny, słynne klaskanie czyli bicie w skrzydła słychać z daleka.
Hodowla tego garłacza nie jest trudna, ale najtrudniejsze jest dobieranie par, a raczej jego ubarwienie, garłacze te należą do jednych z ptaków które są bardzo trudne właśnie w dobieraniu barw, mimo że występują w szerokiej gamie ubarwienia.Garłacze te niezbyt dobrze wychowują młode, czasami nawet bardzo słabo, wówczas najlepiej gdy wychowują tylko jednego.
Większość naszych hodowców, ma ptaki w wolierach, są one tylko i wyłącznie hodowane na wystawy, mimo że to ptaki lotne a nie potrafią latać, nie można pogodzić tych dwóch wątków, by latały i nadawały się na wystawę, no ale cóż nie można mieć wszystkiego. Bardzo szkoda że tak się dzieje, za kilka lat znikną całkowicie ptaki które były hodowane przesz X lat a pozostaną tylko mutanty.
Można tylko zachęcić do hodowli tych ptaków, z dwóch powodów; Pierwszy to są nasze ptaki, drugiego nie da się opisać, ich lot i akrobacje powietrzne trzeba widzieć.
Jak rozpoznać ptaka który dobrze lata, sposób jet bardzo prosty, dobry garłacz w lotkach ma tylko kłącze, czyli końcówki lotek są postrzępione.

Powyższy tekst jak i ptaki, są moją własnością























Taki lot, to lot tylko polskich garłaczy

Garłacz górnośląski koroniasty

Lot garłaczy

klaskanie skrzydłami

łączenie skrzydeł i opadanie w duł jak kamień

lądowanie